Η μεσαία τάξη και το τέλος της αλληλεγγύης των γενεών

Ιστορικά, η μεσαία τάξη στην Ελλάδα είχε ορισμένα σταθερά χαρακτηριστικά. Συνδεόταν με την ιδιοκατοίκηση, τη μικρή επιχείρηση, τη σταθερή εργασία, την αποταμίευση και την επένδυση της οικογένειας στην εκπαίδευση των παιδιών. Η οικονομική της θέση δεν ήταν πάντοτε ισχυρή. Της επέτρεπε ωστόσο να προγραμματίζει με σχετική βεβαιότητα το μέλλον, να συγκροτεί ένα απόθεμα ασφαλείας και να προσφέρει στην επόμενη γενιά καλύτερες προϋποθέσεις ζωής.

Στο πλαίσιο αυτό είχε διαμορφωθεί μια άγραφη συμφωνία ανάμεσα στις γενιές, σιωπηρό αλλά καθοριστικό θεμέλιο της ελληνικής κοινωνίας. Οι μεγαλύτεροι διέθεταν τις οικονομίες και την περιουσία τους ώστε τα παιδιά τους να σπουδάσουν, να αποκτήσουν κατοικία, να δημιουργήσουν οικογένεια ή να ξεκινήσουν επαγγελματική δραστηριότητα.

Οι νεότεροι, μέσα από την εργασία, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές τους, χρηματοδοτούσαν το ασφαλιστικό σύστημα, τις συντάξεις και τις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονταν περισσότερο οι προηγούμενες γενιές. Κάθε γενιά στήριζε την άλλη σε διαφορετική στιγμή του κύκλου ζωής της. Η οικογένεια και το κοινωνικό κράτος λειτουργούσαν συμπληρωματικά, περιορίζοντας κινδύνους που κανένα νοικοκυριό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνο του.

Ανάρτηση στο Facebook, 15 Σεπτεμβρίου 2026. Η ανάρτηση στο Facebook · Η συνέχεια του άρθρου στο liberal.gr