Του Λιμανιού και του Σαλονιού

WAR
Ο Περικλής (τυχαίο όνομα) , είναι γείτονας με τον Αριστείδη (επίσης τυχαίο όνομα), επειδή έτσι τα έφερε η ζωή.
Και οι δύο κληρονόμησαν γειτονικά χωράφια από τους γονείς τους.
Οι γονείς τους βέβαια, μετά από πολύ προσπάθεια και διαφωνίες είχαν καταφέρει να βρουν μια άκρη σχετικά με τα κοινά τους σύνορα.
Ο Αριστείδης είναι παιδί μιας οικογένειας που τον μεγάλωσε σε ένα σύστημα με αρχές και αξίες. Όχι πως τις τηρεί απόλυτα στη ζωή του ,
αλλά γενικά έμαθε ότι πρέπει να κινείται μέσα σε κάποια όρια.
Ακόμα και αν υπήρχαν εντάσεις στο περιβάλλον του, πάντα βρισκόταν ένας τρόπος να βρούνε την άκρη. Πότε με το καλό, πότε με τις φωνές, άλλοτε με «μούτρα» ,
τελικά πάντα κάπως ισορροπούσαν τα πράγματα.
Πήγε επίσης σε σχολεία που του έδωσαν μια μόρφωση γενικότερη.
Όσο και αν του «την έδινε» με διάφορα μαθήματα που θεωρούσε αχρείαστα στο σχολείο , τελικά κάτι πήρε απ’ αυτά.
Κάτι του έμεινε από την ιστορία, την φιλοσοφία κλπ κλπ
Έτσι, ο Αριστείδης έμαθε πως στη ζωή υπάρχουν όρια , ότι δεν κάνουμε ό,τι μας «κατεβάζει η κούτρα μας» δηλαδή, και ότι αν με τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας που ζούμε ,
έχουμε διαφορές, δεν εφαρμόζονται οι κανόνες της «άγριας δύσης», αλλά υπάρχουν κανόνες και διαδικασίες για να βρεθεί μια λύση.
Ο Περικλής από την άλλη, μεγάλωσε σ ένα περιβάλλον με πολύ αυταρχικούς γονείς. Σφαλιάρες και «μάπες» όταν ξέφευγε από αυτά που οι γονείς του πίστευαν πως είναι σωστά.
Μηδενική δυνατότητα αμφισβήτησης για όσα «πρέπει και δεν πρέπει».
Στο σχολείο έμαθε, επίσης, ότι αν κάποιος συμμαθητής του κινηθεί πέραν από αυτά τα «πρέπει» , έχει υποχρέωση να τον «καρφώσει» γιατί αυτό είναι το σωστό.
Έμαθε ότι και αντιρρήσεις να είχε για κάποια θέματα, δεν μπορούσε να κάνει και πολλά για αλλάξει την γνώμη των άλλων, όπως επίσης έμαθε ότι όταν αυτός έχει το πάνω χέρι,
οι άλλοι απλώς τον δέχονται και τον υπακούν.
Σταδιακά λοιπόν κατάλαβε ,ότι η απάντηση στο ερώτημα : γιατί; Είναι το «γιατί έτσι».
Ήρθε όμως κάποια στιγμή που ο Περικλής και ο Αριστείδης , είχαν αντίθετα συμφέροντα για τα σύνορα του χωραφιού τους.
Μπουκάρει ο Περικλής στο χωράφι του Αριστείδη , με το έτσι θέλω , σπάει τα κοινά σύνορα και αρχίζει να καταπατά τη γη του Αριστείδη.
Ο Αριστείδης, άλλης κουλτούρας άνθρωπος, αρχίζει να σκέφτεται «πρέπει να ρωτήσω το δικηγόρο μου, να πάρω τη γνώμη κάποιων τοπογράφων για να τα σύνορα,
να ρωτήσω και τους άλλους γείτονες , να πάω στην Αστυνομία για να παραπονεθώ….
Ωστόσο ο Περικλής, έχει μπει για τα καλά στο χωράφι του και το κάνει «λαμπόγυαλο».
Αυτή η μικρή -φανταστική ιστοριούλα, περιγράφει αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία και όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση ,
είναι η απλή καταγραφή της νέας σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Τον Απολυταρχικό και τον Δημοκρατικό.
Αυτή είναι η νέα παγκόσμια αντιπαλότητα που θα καθορίσει τις πολιτικές πολλών κρατών στο μέλλον και για πολλά χρόνια ακόμα.
Όσα διαδραματίζονται στην Ουκρανία δεν θα τελειώσουν – με όποιο τρόπο τελειώσουν , εκεί.
Στην ουσία πυροδοτούν ,μια νέα παγκόσμια πραγματικότητα.
Ο κόσμος – οι σφαίρες επιρροής δηλαδή, με τον ένα η τον άλλο τρόπο φαίνεται πως θα ξαναμοιραστεί και σ αυτή τη νέα μοιρασιά ,
έχει σημασία για κάθε λαό, να είναι ισχυρός και ενωμένος για να μπορεί να στέκεται στα πόδια του.
Οι ηγεσίες λοιπόν, πρέπει να βλέπουν τη μεγάλη εικόνα και με βάση αυτή να σχεδιάζουν.
Όσοι λαοί και όσες ηγεσίες δεν ανταποκριθούν στη νέα πραγματικότητα που μόλις άρχισε, η ιστορία δεν θα γραφτεί απλά χωρίς αυτούς.
Θα γραφτεί εις βάρος τους !!!